DOM - dobre opowiadania moje

Czytałem kiedyś bardzo mądre materiały o podróżach kosmicznych i okazało się, że jest problem z masą. Mówiąc prostą masę trzeba rozpędzić, a eneria potrzebna do tego jest proporcjonalna do wielkości masy i wartości przyśpieszenia (hamowania), więc prost wzór E=mc*c. Miałem szczęście, że wpadła mi w ręce niezwykle pouczająca książka z gatunku SF, gdzie autorzy sugerują miniaturyzacje ludzi i wyposażenia przy zachowaniu naturalnych rozmiarów całej reszty. Jest to  oczywiście bzdura ponieważ wolałbym zminiaturyzować też paliwo do rakiety, to jest dopiero pomysł na miarę moich potrzeb. Idea jest prosta: silnik ma normalny rozmiar, komora deminiaturyzująca też, ale ładownie paliwo i osprzęt, załoga, komory kriogeniczne z luźmi małe, przód już oczywiście normalnych rozmiarów. Jak czytałem jest potem tylko problem z odzyskaniem masy, w oryginale energię potrzebną na odzyskanie masy czerpaliśmy teoretycznie z jakiejś będącej niopodal gwiazdy, bardzo sprytne, ale skąd pewność, że to zadziała. Energia, która się wydzieli podczas miniaturyzacji zastanie zmagazynowana w akumulatorze, który następnie zostanie zminiaturyzowany, a brakującą energię mogę przecież złapać po drodzę. Na przykład przetwarzając energie wybuchających na powierzchni statku meteorytów, lub energie słońc mijanych w pobliżu, to wydaje mi się prostrze i bardziej realne.

Jest oczywiście plan B, aczkolwiek nawet fantaści nie wiedzą jak się do tego zabrać, chodzi mi mianowicię o coś zwanego czwartym wymiarem, potem jest lepsza wersja, czyli piąty wymiar. Przykładowo telepatia jako zjawisko bez wątpienia istniejące, operuje na czwartym wymiarze, ponieważ przedostają się wszędzie, przez każdą przeszkodę, same nie mając rzadnej energi mierzalnej, i nie wymagają dożo energii, do przesyłu, praktycznie nadajemy cały czas, wystarczy tylko pomyśleć.